नातं प्रेमाचं…

​नातं प्रेमाचं…


एक एक दिवस ते मंद मंद फुलवायचं,

काटा जरी रूतला मनाला, तरी त्यातून सावरायचं,

कितीही विरोध झाला, तरी आपण नाही घाबरायचं,

तुझं-माझं तेच आपलं म्हणत रोज ते जगायचं,

नातं प्रेमाचं आपण दोघांनीही जपायचं,


रोज रोज नवं असं आपण काहीतरी शिकायचं,

दुखाच्या डोंगराला हळूच मागे सारायचं,

सुखाच्या क्षणांना दोघांनीही जाऊन बिलगायचं,

एकमेकांपासून कधी काहीच नाही लपवायचं,

नातं प्रेमाचं आपण दोघांनीही जपायचं,


अहंकाराला आपण जरा जास्तच दूर ठेवायचं,

जग काय म्हणतं ते आपण नाही बघायचं,

फुस्कारलेल्या चेहऱ्यांना तिथेच गप्प करायचं,

राग-माग सारख्या शब्दांना आपल्या शब्दकोशातूनच काढायचं,

नातं प्रेमाचं आपण दोघांनीही जपायचं,


दुर्गुणांचा नाश करून सद्गुणांना स्विकारायचं,

एकमेकांच्या चुकांना आपणच अलगद झेलायचं,

तशा चुका होऊ नयेत म्हणून जरा सावधच राहायचं,

हवं तिथं ओरडायचं, हक्काने रूसायचं, नि प्रेमाने हसायचं,

नातं प्रेमाचं आपण दोघांनीही जपायचं,


दोष-निर्दोष ह्यांना आयुष्यात कधीच नाही आणायचं,

प्रेमाच्या मोहक झऱ्याखाली आपण दोघांनीही निखळ नहायचं,

कितीही वाईट क्षण आले तरी अलिप्त कधीच नाही व्हायचं,

हातात हात घालून नेहमीच सोबत राहायचं, खंबीरपणे,

नातं प्रेमाचं आपण दोघांनीही जपायचं,


प्रेमानंच नातं टिकतं हे दुनियेला दाखवून द्यायचं,

सत्याच्या शोधात आपण नेहमी खरं बोलायचं,

कपटी-त्रयस्थाना नगन्य स्थान द्यायचं,

प्रेमानं भरलेलं आपलं असं सुंदर घर बनवायचं,

नातं प्रेमाचं आपण दोघांनीही जपायचं,


सुखाच्या नाजूक वेलींवर सुंदर फुलांना फुलवायचं,

आपल्या दोघांच्या प्रेमाने त्यांना खूप खूप जपायचं,

चांगल्या विचारांचं बाळकडू त्यांना आपण पाजायचं,

बळ-बुध्दी च्या जोरावर त्यांना उंच झेपावू द्यायचं,

नातं प्रेमाचं आपण दोघांनीही जपायचं,


चंद्र-चांदण्यांसारखं त्यांना आपण जपायचं,

कधी ठेच लागलीच तर प्रेमानं एकमेकांना सावरायचं,

ऐकमेकांच्या दुखाचे कधीच कारण नाही बनायचं,

हर्ष-उल्हास असावेत घरात असं नेहमीच वागयचं,

नातं प्रेमाचं आपण दोघांनीही जपायचं,


कुणालाही न दुखवता आपण सुखाच्या बागेत खेळायचं,

मेणबत्ती आणि धाग्यासारखं आयुष्य सोबतच घालवायचं,

जाता जाता चार डोळे तरी पाणावतील, असं काही जगायचं,

कुणीतरी आपली आठवण काढेल असं काम करायचं,

नातं प्रेमाचं आपण दोघांनीही जपायचं.

                                             – © पाहुणा (विनायक)

Advertisements

सिर्फ उन्हीं की यादों में..

​सिर्फ उन्हीं की यादों में..


किलकारियाँ गुँज उठी थी उन कुरबानियों की,

जिन्हें दुश्मन ने ललकारा था, द्रास की उन घाटीयों में।


छर्रों से कई जिंदगियाँ तबाह कि जा रही थी,

जिन्हें इस जमींं की माताओं ने सवाँरा था।


किसी का बिक्रम बत्रा था, तो किसी का अजीज था,

कोई हिंदू था, तो कोई मुस्लिम था,

सरहद पर मर मिटनेवाला हर एक खून हिंदुस्तानी था।


खून में लथपथ शरीरों ने कई जानें बचाई थी,

उनके घर पर उनकी बेवा खून के आँसू रोई थी।


बच्चे माँ को पूछ रहे थे, पापा घर कब आयेंगे?,

ढेर सारी मिठाईयाँ और हमें कपडे़-खिलौने कब दिलवाऐंगे?


बुजुर्ग माँ-बाप भी दिल से दुआ माँग रहे थे,

बुझदिल-ऐ-कायरों की भगवान से मौत माँग रहे थे।


सरहद पे मर मिटनेवालों का भी खून लाल ही था,

गोला-बारूद में मिलाकर उसे मिट्टी सा ढोया था।


फिर भी मजहब करते रहीं दुश्मन की वह टोलियाँ,

जंग जब छीड़ गयी तब बरसने लगी थी गोलियाँ।


खुशहालों के घरों में मातम सा फैलाया था,

खुशी थी जीत हासील होने की, फिर भी सन्नाटा छाया था।


खामोश हुई थी उनकी सिसकियाँ कश्मीर की उस घाटी में,

जहाँ आज भी हजारो दिये जलते हैं, सिर्फ उन्हीं की यादों में।

 

#कविता #माझीसखी

पाहुणा©

बऱ्याच दिवसांनी आज काही लिहावसं वाटतंय. पण लिहावं काय हे सुचत नाहीये. याचं कारण माझ्या वैयक्तीक आयुष्यातील भूतकाळात घडून गेलेल्या काही दुर्दैवी (परंतु बहुमौलिक) घटना असाव्यात बहुदा.
7 जून 2015 रोजी मी माझ्या याच ब्लॉग साईटवर एक पोस्ट शेअर केली होती…. [[धडा]] नावाची.. तुम्ही पहा हवं तर.. अगदी तंतोतंत माझ्याही आयुष्यात असं वळण आलंच हो… जसं मी त्यामध्ये लिहीलं आहे, की कुणीतरी तुम्हाला दुखवतं, हृदय भग्न करणारे अनुभव देतं…. हाहा….. तसंच झालं…. परंतु कोणताही राग मनात न ठेवता माफ ही केलं मी त्या व्यक्तीला…
त्याच व्यक्तीने काही दिवसांपूर्वी [[कोणावरही विश्वास ठेवू नये]] असा मौलीक बोध मला दिला…. अर्थातच सावधानतेचा!
त्या व्यक्तीला मनाच्या गाभ्यापासून खूप खूप धन्यवाद..
मला कल्पना आहे, तुमच्या मनात अनेक प्रश्नांनी घर बनवायला सुरू केलं असावं..
साहजिकच,
ती व्यक्ती कोण?
कोणत्या अशा घटना घडल्या, कि त्याचा परिणाम म्हणून मी इथे अशा पध्दतीने व्यक्त झालो?
वगैरे अनुक्रमे प्रश्न उपस्थित झाले असावेत.
नका लक्ष्य देऊ, सांगण्याचा हेतू मात्र हाच कि, ती पोस्ट परत परत वाचून स्वतःमध्ये रूजवा… कारण, जगात कुणीच कुणाचं नसतं!!
नामरूपी, किर्तीरुपी उरण्यासारखं काही करा!