सिर्फ उन्हीं की यादों में..

​सिर्फ उन्हीं की यादों में..


किलकारियाँ गुँज उठी थी उन कुरबानियों की,

जिन्हें दुश्मन ने ललकारा था, द्रास की उन घाटीयों में।


छर्रों से कई जिंदगियाँ तबाह कि जा रही थी,

जिन्हें इस जमींं की माताओं ने सवाँरा था।


किसी का बिक्रम बत्रा था, तो किसी का अजीज था,

कोई हिंदू था, तो कोई मुस्लिम था,

सरहद पर मर मिटनेवाला हर एक खून हिंदुस्तानी था।


खून में लथपथ शरीरों ने कई जानें बचाई थी,

उनके घर पर उनकी बेवा खून के आँसू रोई थी।


बच्चे माँ को पूछ रहे थे, पापा घर कब आयेंगे?,

ढेर सारी मिठाईयाँ और हमें कपडे़-खिलौने कब दिलवाऐंगे?


बुजुर्ग माँ-बाप भी दिल से दुआ माँग रहे थे,

बुझदिल-ऐ-कायरों की भगवान से मौत माँग रहे थे।


सरहद पे मर मिटनेवालों का भी खून लाल ही था,

गोला-बारूद में मिलाकर उसे मिट्टी सा ढोया था।


फिर भी मजहब करते रहीं दुश्मन की वह टोलियाँ,

जंग जब छीड़ गयी तब बरसने लगी थी गोलियाँ।


खुशहालों के घरों में मातम सा फैलाया था,

खुशी थी जीत हासील होने की, फिर भी सन्नाटा छाया था।


खामोश हुई थी उनकी सिसकियाँ कश्मीर की उस घाटी में,

जहाँ आज भी हजारो दिये जलते हैं, सिर्फ उन्हीं की यादों में।

 

#कविता #माझीसखी

– © विवा

Advertisements

तू परत येशील का?

​शब्द नव्हते मन रितं करण्यासाठी, आसुसलेल्या भावनांनी मात्र डोळ्यांतून वाट काढली होती, तुला जाताना पाहून..

शेवटचा तुझा हसरा चेहरा, मला अजूनही आठवतोय..   तू अजूनही असल्याचा भास देतोय.. विरलेल्या शब्दांनाही अक्षरशः भिती वाटते आता, डोळ्यांतून ओघळणाऱ्या या आसवांची..

माणसांच्या या गर्दिमध्ये अडखळलेली माझी मलूल पावले मात्र, फक्त तुलाच शोधतायत आता, तुझ्या ह्या भासामुळे.. कारण तुझी खूप सवय झाली होती, गर्दीत हातात हात घेऊन सोबत चालण्याची.. तीच गर्दी आज नकोशी वाटत होती…

परवा तुझा वाढदिवस होता, घरी तुझी आठवण काढत होते सर्वचजण.. परंतु माझ्या भावना अजूनही डोळ्यांतून वाहत होत्या… मला शांत करता करता आईला सुध्दा खूप गहिवरून आलं होतं, फक्त तुझ्या आठवणी ने..

माझे डोळे पुसायला तिने पदर पुढे केला तर, आईने तू भेट दिलेली साडीच नेसली होती, आईचा हात तिथेच निश्चल झाला आणि तीलाही तिच्या भावना आवरता आल्या नाहीत..

तितक्यातच बाबांना कपाट साफ करताना माझ्या वाढदिवसाला तू भेट दिलेलं घड्याळ सापडलं, ते घेण्यासाठी मी पुढे सरसावलो, परंतु ते ही वेळ बरोबर नसल्याचं दाखवत होतं, त्या घड्याळातील वेळ आणि तारीख त्याच दिवसाची आठवण करून देत होतं, जेंव्हा आपण दोघं शेवटचं भेटलो होतो..

निरस आणि छळणाऱ्या या भावनांचां भार आता माझ्या मनाला ही सोसेनासा झालाय… काळजात बिलगून राहिलेल्या या तुझ्या सुख-दुखाच्या आठवणींचा खूप त्रास होतो अधूनमधून, भिंतीवर टांगलेली सजावट देखील तुझ्या कलेची साक्ष देतेय, त्या कलेलाही तू पोरकं का गं केलंस?

ऑफिस ला जाताना तू भेट दिलेला शर्ट मी घालण्याचा प्रयत्न केला, परंतु तो देखील आता खूपच दाटत होता, वेळ खूप सरून गेलीये याची जाणीव करून देत होता.. कित्ती काळजी घ्यायचीस तू आम्हा सर्वांची?

तू जेंव्हा घरी यायचीस, घरातील सर्व कामं तूच एकटी करायचीस, आईला कसलाही जाच न देता..  वर्षे लोटली तुझ्या हातचं जेवण खाऊन, तितकच चविष्ट, रूचकर आणि पौष्टिक, तुझी खासियतच होती ती…

शेवटचं आलिंगन ही खूपच अल्पकालीन होतं, तुला दूर करावं असं जराही वाटत नव्हतं.. पुढे चालत आलो, पाठीमागे वळून पाहिलं तर तुझा हसरा चेहराच दिसत होता.. परंतु नियतीला हे पटलं नव्हतं…

शोक अनावर होतो मला, आपोआपच पापण्या पाणावतात.. ओशाळलेल्या आठवणी कधी कधी हसवतात पण, जास्त रडवतात; सोबत फक्त तुझा फोटो आणि आठवणीच असतात आता…

काय करू ह्या जगात असा एकटाच, जरा मला तू सांगशील का? ह्या विक्षिप्त जगात असं वावरायला नकोसं वाटतंय आता, मोडून पडलेल्या आपल्या सुंदर स्वप्नांना सावरायला तू परत येशील का?

– © विवा

खेल..

​”प्यार प्यार में खेल खेल गयी वह,

इंतजार के नाम पे सिर्फ दर्द दे गयी वह,

खुद तो बड़ी शातीर निकली; उसकी झूठ़ी आहटों से,

मेरी खामोश नज़रें ढुँढती रही उसे मेरे खयालों के पन्नों में,

लेकिन पन्ने तो सारे फटें निकलें,

जिन्हें जिद्दोजहत उसने आजमाया था।”


– © विवा

बिछड़न

“सुकुन सा महसूस हुआ था उस दिन मुझे,

जिस दिन वह बोली थी मिलने आयेगी जरूर,

जिस दिन वक्त से मैंने पुछा, क्या था उसका कसूर; तो समझ में आया उसका मुझसे मिलन ही कुछ आधा-अधूरा था,

कंबख्त वक्त ने उसकी राह न देंखी, के ले गया वह उसे मेरे नसीब से छुडाकर,

बोली थी, डोली में सजधजकर आयेगी वह मेरे घर जरूर,

लेकीन, वक्त ने हि कुछ पल ऐसे लिखे थें मेरे नसीब में कि; बिच में “बिछड़न” आ बैठी।”

– © विवा

‘उन्हें’ भुला न सका..

“गमों को मैंने कोरे कागज पर उतारा था, लमहे गुजारे थे, बड़ी मुश्किल से उन्हें सँवारा था,

डुब रही थी नैया मेरे ऐतबार कि, न कोई किनारा था और ना ही कोई साथी।

बिछ़डे पलों से सँवरना सिख लिया था, उन गमों को भुलना भी सिख लिया था,

पर जज्बात ऐसे थे मेरे, कि ‘उन्हें’ मैं भूला न सका।”


– © विवा

Those who never understand your Silence, will never understand your Words..!!

Those who never understand your Silence, will never understand your Words..!!

थाटूनी संसार सुखाचा,
मला तुझाचं होवून रहायचयं..

हातात घेवूनी हात तुझा,
मला तुला मुंबईला फिरवायचयं…

डोळ्यात बुडून अखंड तुझ्या,
माझ्या मनातल्या भावनांना मोकळं करायचयं..

बांधुनी सातजन्माचं नातं तुझ्याशी,
माझी राणी म्हणुन मिरवायचयं…

करुनी तुला नवरी माझी,
तुला फुलासारखं जपायचयं…

मी फक्त तुझा आणि तुझाचं असेल,

कारण ???
तुला माझ्या आयुष्याची भागीदार करायचयं..

तुझ्या प्रत्येक सुख-दुःखात,
मला हक्काचं स्थान मिळवायचयं…

तु माझी कायमची झाल्यावर,
आयुष्य तुझ्यावर अर्पण करायचयं..

आयुष्य तुझ्यावर अर्पण करायचयं…!!!

Its hard to let someone go when you know they were never yours to begin with…!

But all i want you to know is that i want “YOU” happy.. Even if I’m not..!</3 😥

Create a website or blog at WordPress.com

Up ↑